حمل و نقل در صنعت گردشگری

حمل و نقل در صنعت گردشگری
انواع حمل و نقل شامل موارد زیر است :

حمل و نقل جاده‌ای

بیشتر مسافرت ها تا نخستین سال های آغاز قرن بیستم، با چهارپایان انجام می شد و درشکه و در نهایت اتومبیل وسیله نقل و انتقال مسافر از طریق راه های جاده ای بودند. امروزه استفاده از اتومبیل شخصی باعث تغییر عادت مسافرت شده است. استفاده از اتومبیل مزیت هایی نیز دارد : از جمله این که وسیله نقلیه بهتر، ارزان تر، راحت تر و انعطاف پذیرتر است. اتوبوس های مسافربری، مینی بوس ها، اتوبوس های تفریحی و اتومبیل های کرایه ای شکل دیگری از حمل و نقل جاده ای اند.

حمل و نقل ریلی

راه آهن در حمل و نقل گردشگران یا مسافران در نیمه اول قرن حاضر نقش مهمی داشت، اما با بیشتر شدن اتومبیل های شخصی، نقل و انتقال مسافران از طریق راه آهن سیر نزولی یافت. همچنین هزینه بالای نگهداری و سرمایه و نیروی کار برای ارائه خدمات لازم باعث شده است که این وسیله نقلیه هنوز هم یکی از وسایل پر هزینه باشد. حمل و نقل ریلی در مقایسه با هواپیما، از نظر زمان و مسافت قابل رقابت نیست. به خصوص از این حیث که مسافر هنگام سفر با قطار بیشتر احساس خستگی می کند، اما توجه به ماجراجویی و دیدن مناظر مختلف باعث می‌شود تا قطار از هواپیما پیشی بگیرد. آینده قطارهای سریع السیر نویدی است برای صنعت گردشگری ( توریسم ). آلمان و ژاپن در حال توسعه قطار های MAGLEV ( دارای قدرت گرانشی مغناطیسی ) هستند. در سال ۱۹۹۷ قطار MLX-01 ژاپن رکورذ سرعت قطار های جهان را با سرعتی معادل ۲۸۰ کیلومتر در ساعت شکست.

حمل و نقل آبی

حمل و نقل آبی را می توان به حمل و نقل کوتاه دریایی، کشتی های تفریحی و حمل و نقل اقیانوسی تقسیم کرد. با نگاهی به تاریخ راه های آبی، می توان دریافت که برای حمل و نقل آبی نسبت به حمل و نقل زمینی تلاش کمتری شده است‌. با وجود این، امروزه کشتی های تفریحی مهمترین شکل مسافرت های آبی هستند؛ زیرا هدف فقط ارائه وسیله ای برای حمل و نقل نیست، بلکه مقصدی برای مسافر است. امروزه این نوع کشتی ها دارای تسهیلات و امکاناتی چون سالن بدنسازی، استخر شنا، سینما، سالن های غذاخوری و سایر فعالیت های تفریحی اند. برای مثال، کشتی تفریحی کوئین الیزابت (۲) دارای پنج سالن غذاخوری، یک سالن ورزشی، سه استخر شنا، یک زمین بسکتبال و یک فروشگاه بزرگ است که مجموعا در ۱۲ طبقه و در مساحتی معادل ۲۹۳۴ متر قرار دارد‌. سایر شکل های مسافرت آبی همانند کشتی تفریحی، کاری بیش از حمل و نقل مسافر انجام می دهند. برای مثال، بر روی رودخانه هایی با مناظر طبیعی و زیبا و یا در اطراف رودخانه ها، اماکن دیدنی و تاریخی وجود دارد که توریست ها با استفاده از قایق های کرایه ای به سیر و سفر و تفریح می روند. در واقع، مسافران بین دو نقطه خشکی مسافرت می کنند. در کشور ما مرز آبی در جنوب کشور بیش از ۱۸۰۰ کیلومتر است و از طریق خلیج فارس و دریای عمان به دریا های آزاد دسترسی دارد. در حال حاضر، سفرهای دریایی بین بندرعباس و امارات متحده عربی به ویژه دوبی برقرار است و خط منظم کشتیرانی بین بندر لنگه و کیش وحود دارد. کشتی های تفریحی در حال حاضر می توانند به بندرعباس وارد شوند و سایر بنادر جنوب مخصوص حمل کالاست. در شمال کشور نیز دریای خزر ۶۳۰ کیلومتر کرانه سرسبز و پر باران را به مسافران خود عطا کرده است.

حمل و نقل هوایی

سرعت زیاد و صرفه‌جویی در زمان از جذابیت‌های مسافرت هوایی است. حمل و نقل هوایی شامل مسافرت با پرواز های منظم یا برنامه ریزی شده و پروازهای چارتر یا دربستی است. در ایران شرکت هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران و شرکت هواپیمایی ماهان و آسمان و سایر شرکت ها از پرواز های منظم برای انتقال مسافر به داخل و خارج استفاده می کنند. اکثر مراکز استانی مشور دارای فرودگاه دایر و خطوط پرواز هوایی هستند‌. شرکت‌های هواپیمایی با هواپیما های کوچکتر و گاهی به طور خصوصی و دربست به حمل و نقل مسافر و کالا اقدام می کنند. ایران در میان راه اروپای غربی به خاور دور واقع شده است؛ لذا اکثر شرکت های هواپیمایی عضو یاتا ( سازمان حمل و نقل هوایی بین المللی IATA ) به خصوص شرکت های هواپیمایی اروپایی و کشورهای همسایه در تهران فعالیت دارند.
با رشد صنعت حمل و نقل هوایی، وضع قوانین مسیرهای داخلی و بین‌المللی به دلایل متعددی ضروری به نظر می رسید. اولین مقوله یا دلیل وجود این قوانین « مسئله امنیت و سلامت » مسافران بود که شرکت های هواپیمایی را ملزم به داشتن گواهینامه و نظارت بر روند عملکرد می‌کرد. به دلیل این که حمل و نقل هوایی بر روی اقتصاد هر منطقه یا کشور تاثیر بسزایی دارد، دولت ها برای توسعه راه ها و مسیر ها، گام های مهمی بر میدارند؛ تا آنجا که این امر باعث رقابت و تغییر قیمت ها می شود و کاهی دولت ها را مجبور به پرداخت سوبسید نیز می‌کند تا بدین وسیله از سرویس دهی آن خطوط هوایی مطمئن شوند. بنابراین، با توجه به مسائلی که در ادامه می آید، وجود مقرارت و قوانین ترافیک هوایی لازم به نظر می رسید:
  • از بعد بین‌المللی، مسیر پرواز های منظم بر اساس توافقنامه هایی برنامه ریزی می شود که بین کشورهای ذیربط منعقد می شود.
  • از بعد بین‌المللی، در حال حاضر کرایه حمل و نقل پروازهای منظم در هواپیمایی های آمریکا و اروپا کنترل کمتری دارد. آن ها در دریافت کرایه های خود آزادند؛ با این وجود این، دولت ها هنوز می توانند در جایی که بحث قیمت گذاری مطرح است، دخالت کنند.
  • دولت ها پرواز های منظم را، چه داخلی چه خارجی، تایید می کنند. در حال حاضر قوانین کمتر به مقوله مسیر ها، تعداد پرواز ها، ظرفیت و کرایه حمل و نقل می پردازند و بیشتر بر جنبه ایمنی پرواز ها تاکید دارند.
قوانین حمل و نقل هوایی حاصل توافقنامه های بین‌المللی است که در طی چند سال بین کشورها منعقد شده‌اند. قرارداد ۱۹۲۹ ورشو اولیت توافقنامه ای بود که به مسئله حوادث منجر به مرگ یا جراحت مسافران و گم شدن بار آنان با پرداخت ۱۰۰۰۰ هزار دلار غرامت می پرداخت ( بعدها در سال ۱۹۵۵ این مبلغ در دیوان لاهه به ۲۰۰۰۰ هزار دلار رسید ) . در سال ۱۹۴۴، که کنوانسیون شیکاگو برگزار شد، هشت کشور گرد هم آمدند و در مورد توسعه خدمات هوایی بحث کردند و به این توافق رسیدند که خدمات هوایی دارای استاندارد عملیاتی شده و بین کشورها متداول شود.
در این کنوانسیون، همچنین ترتیبات چند جانبه ای بین دولت ها مطرح شد که دولت ها احازه پرواز هواپیما ها بین کشور مطبوع خویش و مقاصد خارجی را صادر کنند. بنابراین، قیمت بلیط ها بر اساس مصوبات سازمان جهانی هواپیمایی یاتا ( IATA ) تنظیم و ثابت می شوند.
امیر عباس بشاش
امیر عباس بشاشنویسنده مطلباین آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید